Boer History1665 aan Kaap die Goeie Hoop: Oop Oorlog, Kasteelwerke en die Royal Charles
Oop oorlog — berigte van 9 Junie 1665
Vir baie maande ná die oorlogswaarskuwings van laat 1664 het die Kaap in onsekerheid gebly. In September van daardie jaar het die direkteure geskryf dat die regering van Karel II op ’n breuk lyk te mik, hoewel die State angstig streef om vrede te bewaar as dit sonder verlies van eer moontlik was. Op die 24ste van Oktober 1664 het hulle bygevoeg dat Nieu-Nederland aan ’n Engelse vloot oorgegee het en dat die Nederlandse faktorye aan die Guinese kus aangeval is, hoewel oorlog nog nie formeel verklaar was nie. Handelsmededinging het agter die vyandigheid gelê, en koloniale argiewe het bewys bewaar dat gruweldade op verre seë nie tot een vlag beperk was nie: Nederlandse én Engelse bemannings het seerowery gepleeg sonder straf. [3]
Een gedetailleerde Kaapse geval het aangeteken hoe die mense van ’n Indiëvaarder twee Engelse vaartuie op die uitreis aangerand en beamptes met brandende touwerk gemartel het om belydenis van skat af te dwing. Daardie voorval het behoort tot die klimaat van agterdog waarin bevelvoerder Zacharias Wagenaar en sy raad nou gewag het. Uiteindelik, op die 9de van Junie 1665, het berigte Suid-Afrika bereik dat die Engelse ’n groot aantal skepe in die Kanaal gevat het, dat die Nederlanders wraak neem, en dat die twee nasies openlik in oorlog was. Die lang onsekerheid wat vestingbevele en die aanhouding van troepe gevorm het, het nou ’n vaste voorwaarde geword vir elke skip wat Tafelbaai binnegevaar het. [3]
Oop oorlog het nie dadelik Engelse skote in die reede gebring nie, maar dit het die betekenis van elke rooi vlag en elke stadige fluit onder die Leeukop verander. Die residensie het die roete na Indië beheer; sy aardfort kon nie teen ’n Europese vyand van enige sterkte gehou word nie; en die direkteure se vroeëre besluit om moddermure met klip te vervang, het nou die krag van ’n oorlogsnoodsaak eerder as ’n vredestydse verbetering gekry. Wagenaar se raad het voorberei om Engelse besoekers as vyande te behandel wanneer geleentheid hom voordoen, terwyl die driehonderd soldate wat reeds vir klipwerk beveel is, in der waarheid die eerste garnisoen van ’n vesting geword het wat nog nie begin is nie. [3]
Driehonderd soldate en die kasteelwerke
Gedurende die tydperk van onsekerheid wat formele vyandelikhede voorafgegaan het, het die direkteure die belang van hul residensie aan die Kaap en sy weerloosheid by ’n skielike aanval in ag geneem. Die ou aardfort was beskerming genoeg teen die grootste mag wat die naburige stamme daarteen kon bring, maar dit kon nie teen ’n Europese vyand gehou word nie. Sy mure het dikwels geval, veral ná swaar reën, en die kanonne daarop was skadeloos vir ’n skip by die gewone ankerplek. Ná baie oorweging het hulle besluit om in Tafelvallei ’n sterk klipvesting op te rig wat swaar kanonne kon dra en ruim genoeg vir ’n groot garnisoen was. Planne is opgestel; die ontwerp wat die geskikste gelyk het, is goedgekeur; en die nodige bevele vir uitvoering het gevolg. [3]
Instruksies het bevelvoerder Wagenaar beveel om driehonderd soldate van verbygaande skepe aan te hou en hulle aan te wend om materiaal gereed te kry. Pieter Dombaer, ’n ingenieur, is aangestel om die werk te toesig. Keuring van die terrein, ’n saak van die eerste belang, het by kommissaris Isbrand Goske (ook geskryf Godsken, Gotsken, Godske — laasgenoemde sy eie spelling) gebly, een van die bekwaamste beamptes in die Kompanjie se diens. ’n Toneel van ongewone bedrywigheid het by die Kaap gevolg. Die driehonderd soldate is aan wal gesit en dadelik aan klipbreek gesit. ’n Party bandiete en slawe is na Robbeneiland gestuur om skulpe te versamel. Drie of vier groot gedekte bote het besig gebly om dié skulpe, en brandstof uit Houtbaai, vir die kalkoonde te vervoer. [3]
Alle waens in die nedersetting wat nie vir landbou nodig was nie, is vir die dra van boumateriaal ingespan. Boere het ses sjielings en drie pennies per dag ontvang vir elke wa met osse en een man, hetsy ’n huurling of ’n slaaf. Die ou fort het nog die raad en die magasyn gehuisves, maar die vallei se arbeidskaart het reeds na die grawe verskuif wat die nuwe mure sou hou. Die vyfpuntige ontwerp, met fondamente van twaalf voet dik beplan, het beteken dat selfs die grawe van ’n enkele punt ’n werk van omvang was. Deur die res van 1665 het oortollige osse, bote en aangehoude soldate klip, skulpkalk en brandstof in dié openinge aangevoer. [3]
Jare later, toe van Riebeeck as sekretaris van die Raad van Indië in Batavia gesit het, sou hy nog besware opper oor die grond wat Goske en Wagenaar gekies het — dat die grond hard en onvrugbaar was, dat water vir die gracht en vir die garnisoen in die droë seisoen mag ontbreek — en Maetsuijker se raad sou beveel dat dié besware met omsigtigheid ondersoek word en of genoeg arbeiders vir so ’n groot werk oor baie jare gevind kon word. Daardie latere Bataviase debat behoort tot die kasteel se lang bouwerk; wat 1665 op die grond vasgelê het, was die georganiseerde vervoer, die eiland-skulppartye en die ingenieur se eerste openinge in die vallei. [2] [3]
Goske kies die kasteelterrein — Augustus 1665
Op die 18de van Augustus 1665 het kommissaris Goske in die skip Nieuw Middelburg aangekom. Ná agt dae se inspeksie van Tafelvallei, met die goedkeuring van ’n groot raad bestaande uit die gewone politieke raad en ’n aantal vloot- en militêre beamptes, het hy die terrein van die kasteel gekies. Die gekose plek het sestig Rynlandse roede (tweehonderd agt-en-veertig imperiale tree) oos van die ou fort gelê. Daar is veronderstel dat vaste rots naby die oppervlak gevind sou word. Toe die grawe oopgemaak is, is dié hoop verkeerd bewys: op geen punt kon fondamentmure nader as elf voet aan die oppervlak begin word nie, en op sommige dele was uitgrawings meer as dubbel dié diepte nodig. [3]
Die seremoniële lê van die eerste klippe sou eers tot Saterdag die 2de van Januarie 1666 wag, toe slegs een punt se grawe voltooi was. Vier groot gekapte klippe sou toe neergesit word — die eerste deur Wagenaar, die tweede deur die predikant Johan van Arckel, die derde deur die sekunde Abraham Gabbema, en die laaste deur die fiskaal Hendrik Lacus — met ses pond aan die meesterambagsmanne aangebied en ’n fees van twee osse, ses skape, honderd brode en agt vate Kaapse bier binne die grawe uitgesprei. Die jaar se werk van 1665 was die terreinkeuse, die diepte van die grawe, en die georganiseerde vervoer wat ’n klipkasteel meer as ’n direkteursketse gemaak het. Dit was die bedoeling dat Goske by die Kaap sou bly tot van Quaelberg se aankoms, maar toe hy die kolonie bereik, was die bevelvoerder se gesondheid so verbeter dat dit onnodig was vir hom om te bly nadat die terrein vasgestel is. [3]
Goske se eie oordeel oor Kaapse diens was streng. Böeseken teken Wagenaar se klagte aan van daaglikse moeilikheid met rou en weerspannige skeeps- en arbeidsmense vir honderd-en-vyftig gulden per maand, en Goske se opmerking dat hy nie graag sy tyd aan die Kaap sou dien selfs vir seshonderd gulden per maand nie. Die kommissaris wat die grond vir die Kompanjie se grootste klipwerk in die vallei gekies het, het die pos nie geromantiseer nie; hy het dit gemeet, ’n raad se keuse sestig roede oos van die verbrokkelende aardfort goedgekeur, en die grawe en die driehonderd soldate aan Wagenaar se voortgesette bestuur oorgelaat. [2] [3]
Die komeet, Ernestus Back en Jan Joris Graa
Vir dertien jaar ná sy stigting is die nedersetting as te klein beskou om die dienste van ’n residensiële predikant te verg. ’n Preek en gebede is gereeld elke Sondag en by spesiale geleenthede deur die sieketrooster gelees; ander rites is soms deur skeepspredikante bedien; huwelike is gewoonlik voor die sekretaris van die raad voltrek. Die eerste sieketrooster, Willem Barents Wylant, en sy opvolger, Pieter van der Stael, het reeds dié nederige amp gevul. Nadat van der Stael in September 1663 na Batavia vertrek het, het Ernestus Back, wat dieselfde amp aan boord van ’n skip beklee het, die vakante plek gevul. [3]
Back was so verslaaf aan dronkenskap dat hy soms ongeskik vir diens was. Hy is herhaaldelik geskors, waarop die fiskaal die dienste gelei het, maar straf en skande het hom net verder verhard. Teen die einde van 1663 is hy ook as skoolmeester aangestel toe ’n skool weer aan die Kaap oopgemaak is — fooie eers vasgestel op twee sjielings per maand vir elke burgerkind, gou met die helfte verminder, met slawe- en Khoikhoi-kinders sonder vergoeding pro Deo onderrig. Die skool het met sewentien leerlinge begin: vier slawekinders, een jong Khoikhoi, en twaalf Europeërs. Back se wangedrag het gou sy skorsing as onderwyser van die jeug genoodsaak, toe ’n standvastige soldaat genaamd Daniel Engelgraeff as skoolmeester aangestel is en die leerlinge onder sy sorg toegeneem het. [3]
Wagenaar het gevrees dat Back se gedrag goddelike wraak oor die hele gemeenskap sou bring, waarvan al die lede deur ’n of ander redenering as onderworpe aan die gevolge van die sieketrooster se skuld gehou is. Sy onrus het toegeneem met die verskyning van ’n komeet wat twee maande lank nag na nag sigbaar was. Hy en sy raad het nie getwyfel dat die verskriklike ster met ’n stert deur God as ’n dreigement van regverdige straf daar geplaas is nie, en het dus geoordeel dat dit hoog tyd was om die hoofoortreder te verwyder. ’n Jag het gereed gelê vir Batavia. Back en sy gesin is sonder seremonie aan boord gejaag. Die Kaapse raad se depêche van die 7de van Februarie 1665 aan goewerneur-generaal Joan Maetsuijker het die redenering in duidelike Nederlands uiteengesit: God het hulle reeds sowat twee maande lank elke nag met regverdige straf bedreig vir vuil en sondige gedrag deur ’n vreeslike gesterte ster in die hemele, en dit was dus dringend nodig om van die onwaardige onderwyser ontslae te raak en hom met sy gesin na Batavia te stuur. Streng regulasies teen sabbatsverbreking het op die komeet se verskyning gevolg en is daaraan toegeskryf — ’n proklamasie van die 15de van Januarie 1665. [3]
’n Fortnight later is die amp gevul deur die oordrag van ’n sieketrooster genaamd Jan Joris Graa van ’n verbygaande skip. Graa het elke belofte van ’n nuttige en eerbare loopbaan gegee toe hy in Junie 1665 deur die dood weggeneem is. Só het die kerk nog ’n nederige verteenwoordiger by die fort gehad, maar die vakature en die oorlogstydse besluit om ’n klipkasteel op te rig het saam die direkteure na ’n permanente predikant eerder as nog ’n tydelike sieketrooster gedryf. Engelgraeff se skool het voortgegaan; die solder waarin dit gehou is, was nodig vir besoekers wanneer ’n vloot in die baai gelê het, sodat daar geen vaste vakansiekalender was nie — ’n praktiese reëling wat die kinders vrygestel het wanneer die ankerplek vol geloop het. [3]
Johan van Arckel en die eerste kerkraad
Toe besluit is om die ou aardfort met ’n stewige klipkasteel te vervang, is ook besluit om ’n residensiële predikant vir die groeiende gemeente te voorsien. Die eerw. Johan van Arckel, wat die aanstelling ontvang het, het in dieselfde Nieuw Middelburg as Goske aangekom en op die 18de van Augustus 1665 in Tafelbaai anker gegooi. ’n Paar dae later is ’n kerklike hof gestig. Sy samestelling het die intieme verhouding tussen kerk en staat destyds getoon: ’n lid van die politieke raad het as politieke kommissaris (commissaris politicq) gesit; die predikant was ’n dienaar van die Kompanjie; diakens is deur die politieke raad gekies uit ’n dubbele lys wat die hof jaarliks self verskaf het; ouderlinge is deur die hof as verteenwoordigers van die gemeente verkies, maar kon geen pligte verrig voordat die verkiesings deur die wêreldlike owerhede bevestig is nie. [3]
Dié kerkraad, of kerklike hof, het primêre beheer oor suiwer godsdienstige gebruike en die eerste leiding van opvoedkundige inrigtings gehou gedurende die hele tydperk van die Kompanjie se bestuur van die kolonie. Dit was in een sin ’n werktuig van die staat, altyd ondergeskik aan die politieke raad. In die praktyk is dit gelei deur die beslissings van die sinode van Dort en deur vaderlandse presedente wat nooit betwis is nie, en sy uitsprake skyn oor die algemeen in ooreenstemming met die openbare mening aan die Kaap te gewees het. Die skool van die tydperk het bykomend tot die kerk gebly: kinders is geleer om te lees en te skryf, om in gulde en stuivers te reken, en om die kategismus en verskeie gebede te herhaal — onder Engelgraeff se sorg ná Back se skande, en onder die nuwe kerkraad se eerste leiding ná Augustus. [3]
Nie lank tevore nie het ’n hewig twis onder die predikante van die Gereformeerde kerk in Indië ontstaan oor of kinders van ongelowige ouers gedoop moes word. Aan die Kaap het skeepspredikante alle slawekinders wat na hulle gebring is, gedoop, met die vermaning aan eienaars om sulke kinders in Christelike beginsels op te voed. Baie van dié kinders was van gemengde herkoms en op dié grond wettig tot vryheid geregtig; selfs vir suiwer swartes is doop en ’n belydenis van die Christendom destyds as wesenlike gronde beskou om emansipasie te eis. Mening aan die Kaap was verdeeld; die saak is na Batavia verwys; en ’n antwoord gedateer die 25ste van Januarie 1664 het beveel dat kinders van ongelowige slawe gedoop behoort te word mits dié by wie hulle woon hulle tot Christelike opvoeding verbind, met die mening gegrond op die presedent van Abraham se huisgesin. [3]
Van Arckel het die sienswyses van die Amsterdamse classis en die Bataviase hof aanvaar en alle kinders wat na hom gebring is, gedoop, hetsy van gelowige of ongelowige ouers. Die Kompanjie se eie slawekinders is skool toe gestuur, waar hulle geleer is om hul gebede te sê en die Heidelbergse kategismus te herhaal. Vir ’n tyd het twis in kerklike sake opgehou, want die predikant het liefde gewen deur sagmoedigheid en vroomheid. Sy blywende werk aan die Kaap was kort: hy sou op die 12de van Januarie 1666 ná ’n kort siekte sterf, minder as ses maande ná aankoms, en begrawe word in die grond onder die plek waar die preekstoel sou staan in die houtraamwerk wat binne die kasteelgrawe rys — die tweede klip waarvan hy self op die 2de van Januarie sou help lê. Die fondament wat hy in laat 1665 gelê het, was die residensiële bediening en die staande kerkraad self. [3]
Die Royal Charles-agtervolging — 20–21 September 1665
Op die middag van die 20ste van September 1665 het ’n Indiëvaarder met die rooi vlag van Engeland aan haar bezaanstop in Tafelbaai ingevaar en anker gegooi sonder om seile in te haal. Die Loosduynen, ’n lomp getuigde, stadigseilende fluit wat pas ná ’n lang reis uit Texel in die hawe was, was die enigste vaartuig toe in die reede. Die vreemdeling het ’n klein boot met ’n onderbeampte aan wal gestuur wat die bevelvoerder meegedeel het dat die skip die Royal Charles was, van ses-en-dertig kanonne, tuiswaarts van Surat met ’n vrag peper en kaliko. Die kaptein, James Barker, het verlof gevra om water in te neem en vars proviand te koop. [3]
Die Engelse het nie die flouste vermoede gehad dat hul land met die Nederlande in oorlog was nie. Sodra Wagenaar van dié onkunde bewus geword het, het hy besluit om dit te benut en die skip deur strategie in besit te kry. Die vier mans wat aan wal gekom het, is gasvry onthaal; hul versoek is skynbaar toegestaan; toe hulle na hul skip terugkeer, is ’n geskenk van vrugte en wyn na kaptein Barker gestuur. Die doel was om die kaptein te beweeg om die fort te besoek sodat hy sonder moeite aangehou kon word. Die skema is amper verydel deur ’n dronk stuurman van die Loosduynen wat, terwyl hy met ’n sterk bemanning aan wal kom soos die Engelse wegvaar, langs hulle geroei, hul boot op sleeptou geneem en hulle terug na die fort gedwing het. Hy is dadelik vir sy moeite in die tronk gesit, en baie verskonings is aan die Engelse aangebied vir die grofheid en geweld wat hulle gely het. [3]
Gedurende die nag is reëlings getref om die Royal Charles by verrassing te neem sodra die kaptein sou land. Omtrent tweehonderd en vyftig man is gewapen en verdeel in die Loosduynen en die groot gedekte bote wat skulpe van Robbeneiland gebring het. Die bedoeling was dat dié asof by toeval naderby sou kom en skielik die niksvermoedende vreemdeling aan boord sou klim. Teen dagbreek die volgende oggend het die Royal Charles haar leë waterwatte in die langboot aan wal gestuur, met die kaptein se broer en tien matrose, wat ’n geskenk van waarde vir die bevelvoerder saamgebring het as teenprestasie vir die vorige aand se vriendelikheid. Die Engelse is in die binnehof van die fort genooi; die poort is agter hulle gesluit; hulle is meegedeel dat hulle krygsgevangenes is. [3]
Intussen het die nie-strydendes van die nedersetting, manlik en vroulik, na die helling van die Leeukop gegaan om die verowering te aanskou. Omtrent sewe die oggend het kaptein Barker skielik besef dat iets verkeerd was: geen teken van sy langboot se terugkeer nie, snellers wat langs die sy kruip, die Loosduynen wat doek uitskud, skuite vol manne by punte langs die strand. Die seile van die Royal Charles het nog los van haar ra’s gehang; ’n ligte bries uit die noordweste het die baai gerimpel. Binne sekondes is die topsails tuisgehaal, die henneptou met ’n paar bylslae afgekap, en die Indiëvaarder, wat vaart gekry het soos doek gesprei is, het oor na die Bloubergstrand gestuur. [3]
Alle hoop op verrassing was weg; die Loosduynen en die snellers het vlae gehys en gevolg, dig bymekaar. Die Royal Charles het die weerhoek gehad en was die vinniger seiler, maar sy kon nie uit die baai slaan nie en het drie of vier uur lank oor en weer gekruis terwyl die agtervolgers tevergeefs probeer het om langs te kom. Omtrent elfuur het die bries gaan lê; sy het anker gegooi en verskeie skote van uitdaging gevuur. Daar was nie genoeg roeibote in die baai om haar aan te val nie, so sy was veilig solank die stilte geduur het. Teen middag het Barker ’n wit vlag gewaai. ’n Boot het langs gegaan; hy het die oorsaak van die opskudding geëis en waarom sy manne aangehou word. Hy is meegedeel hy sou alle besonderhede verneem as hy aan boord van die Loosduynen gaan, en is versoek om sy vlag te stryk. Sy antwoord was meer nadruklik as beleefd. Hy het egter wel ’n pak briewe uit Surat na die boot gegooi, met ’n spottende boodskap vir die bevelvoerder by. [3]
Teen die aand het die bries weer opgekom en die agtervolging hervat. Ná ’n paar kruise was die Royal Charles gelukkig genoeg om Greenpunt te weer, dig by die vyandige eskader verby. Agtervolgers en agtervolgdes was die hele dag nie binne bereik van mekaar nie, maar uiteindelik was daar kans vir ’n skoot. Dit het skemer geword toe die Loosduynen ’n sydsal gevuur het; die Royal Charles het met haar vier agterkanonne geantwoord. Niemand is aan weerskante beseer nie, en voor die kulevrins weer gelaai kon word, het die Engelsman in die duisternis verdwyn. Wagenaar was teleurgesteld, maar hy het die meeste gemaak van wat hy wel gekry het: daardie aand het hy tot ’n gulden die waarde bereken van die langboot en waterwatte, die geskenk wat die gevangenes aan wal gebring het, en die twee ankers en toue in die baai, met ’n redelike marge vir die koste om laasgenoemde te soek en op te vis wanneer gevind. [3]
Krygsgevangenes na Batavia gestuur
Die Engelse gevangenes het aangebied om sonder betaling te werk as die bevelvoerder sou beloof om hulle met die eerste tuisvloot na Europa te stuur. Die aanbod is afgewys. Hulle is na Batavia gestuur nadat hulle van ’n baie skrale uitrusting voorsien is. Die voorval het die Kaap met ’n handjievol gevangenes, ’n langboot, watte, geskenke en ankers aan die kredietkant van ’n mislukte besetting gelaat, en ’n duidelike bewys dat oop oorlog die reede bereik het selfs toe die prooi ontkom het. [3]
Strategie het amper gewerk: gasvryheid, vrugte en wyn, ’n geslote poort op die langbootbemanning, tweehonderd en vyftig gewapende manne in fluit en skulpbootjies. Wat misluk het, was verrassing sodra Barker die leë horison gelees en sy tou afgekap het. Vir die nedersetting was die les dubbel. Die Loosduynen was te stadig en die baai se roeikrags te dun om ’n ses-en-dertigkanon-Indiëvaarder te neem wat die weerhoek hou; tog kon dieselfde skulpbootjies wat Dombaer se kalkoonde gevoed het, oornag in stormvaartuie verander word. Oop oorlog aan die Kaap sou met die werktuie van die kasteelwerke geveg word soveel as met die ou fort se ligte kanonne. [3]
Eerste perdveiling en nedersettingsekonomie
Die Javaanse perde het so sterk in getal toegeneem dat die Kompanjie begin het om die boere daarmee te voorsien. In 1665 is die eerste trop van sestien by openbare veiling verkoop en het gemiddeld vier pond vyf sjielings elk opgebring. Die kennisgewing wat op die 21ste van Februarie 1665 by die fort opgeplak is, het jong perde wat hier te lande geteel is, hengste en merries, geadverteer om aan die meestebieder of uit die hand verkoop te word by die Kompanjie se perdestal op die komende Woensdagnamiddag om drie-uur, die 25ste van die maand — eindigend met die gewone uitroep Segget voorth. Dit was die gebruik om afskrifte van proklamasies en kennisgewings op ’n openbare plek op te plak waar almal dit kon sien; dié eerste perdveilingkennisgewing het een van die kolonie se vroegste oorblywende stukke kommersiële advertensie geword. [3]
Graanpryse wat die Kompanjie betaal het, is reeds verhoog omdat die burgers gekla het dat die ou tariewe hulle geen wins gelaat het nie: koring tot elf sjielings en agt pennies, rog en gars tot nege sjielings en twee pennies, hawer tot ses sjielings en agt pennies die muid. Boere het van sestien sjielings en agt pennies tot vyf-en-twintig sjielings per maand aan Europese mansbediendes betaal. Die perdveiling het dus in ’n wyer aanpassing gepas waarin vrye produsente meer vee en beter graanopbrengste uit die Kompanjie se stores en stalle getrek het, terwyl lone en vaste pryse nog elke koop in Tafelvallei omraam het. [3]
Op die 28ste van November 1665 het ’n ander openbare veiling ’n hoofstuk van die eerste bevelvoerder se private boedel afgesluit. Nadat die direkteure geweier het om Bosheuvel te koop, het Wagenaar van Riebeeck se bevel uitgevoer dat die plaas by veiling verkoop word. Jacob Cornelis van Rosendael het dit vir duisend gulden gekoop, betaalbaar in drie paaiemente. Wagenaar het beding dat die koper daardie jaar nie die druiwe mag pluk nie, aangesien die Kompanjie nog op die oes geregtig was om sy arbeidskoste in die wingerde te verhaal. ’n Jaar later sou van Rosendael sewe halfame baie goeie smaaklike wyn uit die wingerdstokke pers wat van Riebeeck daar geplant het. Wagenaar het ook voortgegaan om die voormalige bevelvoerder se uitstaande Kaapse rekeninge met wissels op Batavia te vereffen — klein bedrae teen ’n veel groter loopbaan, maar bewys dat die oop-oorlogsjaar nog die private boeke van die stigtingsdekade administreer het. [2]
Wagenaar se eie mening het ongunstig teenoor kolonisasie deur Europeërs gebly. Hy skyn vooroordeel teen die vryburgers gehad te het; die statistieke wat hy verplig was om te verskaf, toon egter dat hulle lank nie so ledig was as wat hy by meer as een geleentheid verklaar het nie. Böeseken teken dieselfde trant aan: vryburgers so arm dat baie weer in Kompanjiediens wou tree; sommige boere wat skaars geweet het hoe om ’n ploeg te hanteer of ’n os te span; bediendes wat kla hulle is slegter as slawe behandel. In sy laaste amptelike stuk sou hy skryf dat vyf-en-twintig ywerige Chinese gesinne die Kompanjie so goed sou dien as vyftig van sulke Europese gesinne as wat aan die Kaap gevestig was. Die verhoogde graantariewe, die perdveilings en die Bosheuvel-veiling toon ’n regering wat nog verplig was om ploegland en wingerd lewendig te hou terwyl dit klipmure beplan het. [3] [2]
Van Meerhof opsigter op Robbeneiland
Eva, grootgemaak in mnr. van Riebeeck se huis, is gou ná Wagenaar se aankoms gedoop en twee jaar later met die ontdekkingsreisiger Pieter van Meerhof getroud. Die bevelvoerder en raad het geglo dat dié verbintenis welwillendheid tussen die rasse sou bevorder; Eva is ná jare se onbetaalde tolkwerk as ’n kind van die Kompanjie beskou; ’n bruilofsfees is op Kompanjiekoste in die bevelvoerder se huis berei met ’n trougeskenk van tien pond, en die bruidegom is tot volle chirurgyn teen drie pond per maand bevorder. In die jaar ná dié huwelik — 1665 — is van Meerhof verder bevorder tot die amp van opsigter op Robbeneiland, waar bo en behalwe die ou inrigting ’n party manne geplaas is om skulpe te versamel en klippe vir besondere werk aan die kasteel te kap. [3]
Skulpbootjies het reeds tussen die eiland en die kalkoonde vir die driehonderd soldate se messelwerk gevaar. Om ’n vertroude chirurgyn-ontdekker oor die ou eilandpos én die nuwe steengroewe te plaas, het dissipline en voorsiening onder een hand gehou terwyl Tafelvallei se grawe dieper geword het. Die aanstelling was bevordering vir van Meerhof en ’n praktiese maatreël vir Dombaer se werke eerder as slegs ’n seremoniële eer. Die tolkgesin van die eerste bevelvoerder se jare is só direk gekoppel aan die kalk en gekapte klip van die oorlogvesting. [3]
Seewaarts van die baai het ’n ander aanstelling van 1665 taalkundige vaardigheid aan ’n oseaanbuitepos gebind. George Frederick Wreede, die wegloop-Duitse student-soldaat wie se Nederlands–Khoikhoi-woordeskat van November 1663 die direkteure met twintig pond en bevordering beloon het, is kortliks vir ’n residensie op die rotse van Martin Vaz bedoel; toe hy dié kaal en byna ontoeganklik vind, het hy teleurgesteld teruggekeer, sy joernaal en verslag nog onder die koloniale stukke. In 1665 is hy na Mauritius gestuur en het bevel van die pos oorgeneem wat die vorige jaar onder Jacobus van Nieuwland herbeset is. Die Kaap se oorlogskaart het só gestrek van Robbeneiland se skulphope onder van Meerhof tot die ebbenhout-eiland onder Wreede, albei aan Wagenaar se fort verantwoording verskuldig. [3]
Siekte onder die Kaapse stamme
In die jaar ná die Cochoqua–Hessequa-oorlog en Oedasoa se afgeweerde vee-aanbod van 1664 het die Khoikhoi naaste aan die Kaap baie swaar gely onder ’n siekte wat onder hulle uitgebreek het. Wat die aard daarvan was, word nie gestel nie. Aangesien die Europeërs nie daardeur aangeval is nie, is dit nie waarskynlik dat dit deur hulle ingevoer is nie; dit was sekerlik nie pokke nie. Wagenaar het die verlies van die Goringhaiquas en Gorachouquas op een vyfde van hul oorspronklike getal beraam, sodat hulle met slegs omtrent agthonderd vegmanne oorbly. Die Cochoquas het selfs erger gely. In die bevelvoerder se woorde het hulle weggesmelt. Of ander stamme geraak is, word nie genoem nie, maar die siekte kan skaars net tot dié naaste aan die Kaap beperk gewees het. [3]
Tydens Wagenaar se bestuur het Europeërs en Khoikhoi oor die algemeen op goeie voet geleef. Die Cochoquas en Chainouquas was teen dié tyd so goed van koper en snuisterye voorsien dat hulle selde vee te koop gebring het behalwe wanneer hulle tabak wou hê, maar van die Hessequas is groot troppe dikwels verruil. Almal was gretig om yster te bekom, en die bevelvoerder kon te eniger tyd soveel osse as hy wou van die naaste Kaapse stamme gekry het in ruil vir die begeerde artikel, as hy dit wou verskaf. Onder geen omstandighede sou hy soveel yster afstaan as om ’n assegaai te maak nie, uit vrees vir die uiteindelike gevolge vir die Europeërs. In geskille tussen die stamme was sy beleid streng neutraliteit wanneer hy nie vir vrede kon bemiddel nie — dieselfde weiering wat die vorige jaar Oedasoa se seshonderd beeste afgeweer het. [3]
Die getal Khoikhoi wat permanent in Tafelvallei gewoon het, het tydens Wagenaar se bestuur tot omtrent tagtig siele toegeneem, ’n instroming van onrustige individue uit die pastorale stamme met ’n kraal onder die Leeukop nominaal onder Jan Cou ná Harry se dood in 1663. Hulle het, volgens Wagenaar, geleef deur hul vroue uit te stuur om vuurmaakhout te versamel vir verkoop, hul dogtertjies in diens te plaas, soms te vis, en voortdurend te bedel. Die mans kon selde tot enige ander werk as veeoppas oorgehaal word, en dit slegs vir drank en tabak. Hulle het Nederlands so goed verstaan dat ’n tolk nie meer in gewone handel nodig was nie. Die bevelvoerder het nooit in twis onder mekaar ingemeng nie, maar kennis gegee dat enigeen wat by diefstal van Europeërs gevang word, goed gegesel sou word. Die binnelandse sterfte van 1665 het dié klein valleibevolking nie uitgewis nie, maar dit het die vegkrag van die westelike Kaapse stamme met wie die nedersetting handel dryf en onderhandel het, uitgedun. [3]
Van Quaelberg verlaat Holland — Desember 1665
Bevelvoerder Wagenaar het om gesondheidsredes om verligting van die sorg van regering gevra, en in Desember 1664 is hy meegedeel van die aanstelling van Cornelis van Quaelberg as opvolger. Van Quaelberg het Holland in die skip Dordrecht op die 19de van Desember 1665 verlaat, al sou hy eers op die 25ste van Augustus 1666 Suid-Afrika bereik en eers op die 27ste van September die regering oorneem. Gedurende die oorlog het skepe uit die Nederlande na die Indië nie die Engelse Kanaal probeer nie, maar noordwes weggehou en om die Britse Eilande gegaan. In die middel van die winter is die Dordrecht so in die stormagtige Noordsee geteister dat sy in die Faröer-eilande moes inloop, waar sy nege weke gelê het; ná dié eilande verlaat het, het sy honderd-en-tien matrose en soldate deur die dood verloor; en toe sy eindelik Tafelbaai binnegevaar het, moes hande van die wal gestuur word om haar ankers te gooi en seile in te haal, want daar was nie ’n enkele persoon in gesonde toestand aan boord nie. [3]
Dit was die bedoeling dat kommissaris Goske by die Kaap sou bly tot van Quaelberg se aankoms, maar toe Goske die kolonie bereik, was die bevelvoerder se gesondheid so verbeter dat dit onnodig was vir hom om te bly nadat die kasteelterrein vasgestel is. Wagenaar het dus deur die oop-oorlogsjaar in amp aangebly, die klipwerke, die eerste residensiële predikant se inrigting, die mislukte besetting van die Royal Charles, en die eiland-skulppartye bestuur, terwyl sy opvolger noordom uit ’n Europa in oorlog geslaan het. Ná die terugkeer van Jonas de la Guerre se geselskap het Wagenaar geen verdere verkenningstogte uitgestuur nie; geen nuwe stamme behalwe die Hessequas het die fort tydens sy bestuur besoek nie; die grens het gebly waar van Riebeeck dit gelaat het. Twee van die ou waghuise, Houdt den Bul en Koren Hoop, is afgebreek; Duynhoop, Keert de Koe en Kyck uyt is in goeie stand gehou. [3]
Só het 1665 aan die Kaap gesluit: oop oorlog bevestig op die 9de van Junie; driehonderd soldate wat onder Dombaer klip breek terwyl bandiete en slawe skulpe op Robbeneiland versamel; Goske se terrein sestig Rynlandse roede oos van die ou fort, grawe elf voet en dieper; ’n komeet, ’n sabbatsproklamasie, Back uitgejaag, Graa dood in Junie; van Arckel en die eerste kerkraad vanaf die 18de van Augustus; die Royal Charles nagejaag en verloor op die 20ste–21ste van September met gevangenes na Batavia gestuur; sestien Javaanse perde geveil en Bosheuvel aan van Rosendael verkoop; van Meerhof opsigter van die eiland se skulp- en klipparty, Wreede kommandant op Mauritius; siekte wat ’n vyfde van die Goringhaiqua- en Gorachouqua-vegkrag wegneem en die Cochoquas laat wegsmelt; en Cornelis van Quaelberg eindelik ter see in die Dordrecht terwyl Wagenaar nog die fort hou. Die aardmure het nog gestaan. Die openinge vir hul klipopvolgers was reeds in die grond. [3]