Boer History1681 aan die Kaap die Goeie Hoop: Van Goens, Namakwa-koper en Stellenbosch-koring
Van der Stel se Derde Jaar en Stellenbosch-groei
Die kalenderjaar 1681 het oopgegaan met Simon van der Stel in sy derde seisoen as kommandeur. Hy het op 12 Oktober 1679 uit die Vrye Zee geland, die eed in die kasteel se raadsale afgelê, en binne weke die binneland verby Hottentots-Holland in die vallei gery wat hy Stellenbosch genoem het. Voor 1679 gesluit het, het die eerste vrye boer daar ’n ploeg in die grond gesit; in Mei 1680 het agt gesinne saam uit die Kaapse distrik verhuis op vryeiendomsterme—selfgekose erwe so groot as hulle kon bewerk, slegs herwinbaar deur die Kompanjie as dit onbewerk gelaat word, belas met ’n produkte-tiende, en verbied vir tabak. Wat in 1681 oorgebly het, was om daardie voetspoor digter te maak, betwiste grense vas te stel, en te toets of die nuwe distrik meer as sy eie huishoudings kon voed. [3] [4] [8]
Die kolonie wat hy bestuur het, was nog klein. Besetting het om Tafelberg saamgepak, met buiteposte en stasies by Saldanhabaai, Hottentots-Holland en Tierberg, terwyl vryeiendom verder binneland as Wynberg nog ’n onlangse eksperiment was. Tot die einde van Hendrik Crudop se waarnemende bevel was daar geen vryeiendom verder van die kasteel as Wynberg nie; sewe burgers het teen die laat Crudop-maande buite die landengte gewoon, onder hulle Henning Huising op die Eersterivier-weivelde en Pieter Visagie en Jan Mostert op die Kompanjie se ou Tierberg-hooigrond, almal nog op huur eerder as volle eiendom. Van der Stel se program vir 1681 het dus ’n duidelike swaartepunt gehad: digter vrye nedersetting waar hy reeds ’n naam gekies en die eerste ploeg sien draai het, onder terme sterker as die kort vee- en hooigrond-huurkontrakte van 1678–1679. [3] [4]
Benadelende Khoikhoi het op die beste voet met die Europeërs geleef. ’n Groot veehandel het voortgegaan, hoofsaaklik met die Hessequas; en nou en dan is ’n jagtersgeselskap deur San (Boesmans) lastig geval. Daardie vreedsame kommersiële raam, nie oop oorlog nie, was die agtergrond waarteen Van der Stel in dieselfde jaar binnelandse landbou én noordelike nuuskierigheid gedryf het. Cory het breër opgemerk dat die uitbreiding van blanke besetting enigiets behalwe verblydend was vir pastorale gemeenskappe wat hulleself uitgesluit gevind het van lande waaroor hulle gewoonlik geswerf het; die werkende bronne vir 1681 beskryf die nader verhouding egter nog as een van vrede en handel eerder as oop vyandelikhede. [3] [4]
Die kommandeur wou die Namakwas steeds beter leer ken, in die oortuiging dat hulle land kommersiële rykdom buite gewone ruilhandel kon hou. Gewone verversingstasiedienste—vloote in Tafelbaai, die Kompanjiestuin in Tafelvallei, residensiële prediking onder ds. Johannes Overney, en kasteeladministrasie—het parallel met daardie binnelandse program geloop. Die jaar se kenmerkende merkers sou ’n kommissarismemoriaal in Maart wees, ’n Namakwa-gesantskap in Desember met koper, ’n skeepsensus wat op die laaste dag van Desember sluit, en ’n Stellenbosch-oes ryk genoeg om vars brood voor soldate én burgers te sit. [3] [8]
Kommissaris Ryklof van Goens die Jongere — 20 Maart 1681
Op die 20ste van Maart 1681 het kommissaris Ryklof van Goens die jongere staande instruksies vir kommandeur Simon van der Stel en die raad uitgereik. Die memoriaal behoort tot dieselfde reeks besoekende-kommissarisdokumente wat Kaapse regering ná elke groot inspeksie geram het—Nicholas Verburg se instruksies van 15 Maart 1676 vir goewerneur Bax, Sybrand Abbema s’n van 27 Maart 1680 vir dieselfde kommandeur, en later die afgetrede goewerneur-generaal Ryklof van Goens die ouere se memoriaal van 24 April 1682 en die hoë kommissaris Hendrik Adriaan van Rheede tot Drakenstein s’n van 16 Julie 1685. Van Goens die jongere se datum vestig 1681 as ’n jaar waarin hoër gesag weer die Kaap onder sy herstelde kommandeursrang aangespreek het. [3] [8]
Die tydsberekening het tussen Abbema se eerste-seisoen-memoriaal en die voller besoek van die afgetrede goewerneur-generaal die volgende jaar gesit. Van der Stel het deur een volledige vryeiendomsplanting by Stellenbosch geregeer; verskeie meer gesinne sou in 1681 self by die vallei aansluit; en die Namakwa-uitnodiging wat die Desember-afvaardiging opgelewer het, was nog maande vooruit. ’n Kommissaris se instruksies by daardie skarnier het koloniseringswerk, handelsdissipline en verversingsbeleid aan die Kompanjie se gewone inspeksiesiklus gebind eerder as om dit as suiwer persoonlike inisiatiewe van die kommandeur te laat. Die reeks memoriale—Abbema in Maart 1680, Van Goens die jongere in Maart 1681, Van Goens die ouere in April 1682, Van Rheede in Julie 1685—sou howe, landdroskantoor en slawe-reëls verfyn; die Maart 1681-teks was die tweede sulke formele aanspreek van die Van der Stel-bevel. [3]
Vir vrye huishoudings en Kompanjiedienaars gelyk het sulke besoeke kontinuïteit van papierwerk en verwagting beteken: titels, tiendes, reëls vir buitelandse skepe en plaaslike howe sou later uit dieselfde administratiewe grond groei. Botha het later die kommandeur se plek aan die hoof van Kompanjie-sake en die burgerbevolking saamgevat, met die Politieke Raad wat uitvoerende en wetgewende funksies uitgeoefen het onder die veto van Holland en Batavia—’n argitektuur wat besoekende kommissarisse versterk eerder as vervang het. In Maart 1681 was die sigbare resultaat eenvoudiger—die kommandeur wat op die punt gestaan het om kaptein Kees noord te stuur en onder Stellenbosch-vryeienaars te ry, het skriftelike instruksies van Van Goens die jongere gehou toe die seisoen oopgegaan het. [3] [8]
Daardie inspeksiekultuur het die nedersetting ook herinner hoe dun sy permanente Europese bevolking nog was. Tussen Januarie 1672 en die einde van 1681 sou driehonderd agt-en-sestig skepe in Tafelbaai aandoen—driehonderd vier-en-veertig daarvan Kompanjie- vaartuie, met elf Engelse, tien Deense en drie Franse onder die vreemdelinge—tog kon die vrye binnelandse huishoudings van 1681 nog in klein veelvoude van die agt gesinne van Mei 1680 getel word. Van Goens die jongere se instruksies het dus ’n kommandeur aangespreek wie se daaglikse werk vlootverversing by die kasteel gemeng het met die stadige digting van ’n vryeiendomsvallei een etappe verby Hottentots-Holland. [3] [4]
Kaptein Kees en die Namakwa-uitnodiging — Augustus 1681
In Augustus 1681 het Van der Stel kaptein Kees gestuur om te probeer om sommige van die leidende manne van die Namakwa-stam te beweeg om die Kaap te besoek. Die sending het op ’n duidelike kommersiële hipotese gerus: dat daar in die land waar die Namakwas woonagtig was, bronne van rykdom moes wees wat die moeite werd was om te ken, buite die veehandel wat reeds met nader stamme soos die Hessequas gedryf is. Kees se opdrag was diplomaties eerder as militêr—’n uitnodiging binneland toe om Namakwa-leiers onder die kasteel se gasvryheid en ondervraging te bring. [3]
’n Paar maande later was die kommandeur verheug om te hoor dat ’n geselskap Namakwas die Grigriqua-krale bereik het op pad om hom te sien. Hy het dadelik ’n sersant en sommige soldate met geskenke en komplimentêre boodskappe gestuur. Onder daardie eskort het die afvaardiging die laaste etappe van die reis na Tafelvallei voltooi. Die volgorde—Kees se Augustus-uitnodiging, nuus van die Grigriqua-pad, en ’n formele militêre eskort met gawes—toon hoe versigtig die Kaap eerste kontak met ’n verre pastorale volk opgevoer het wie se koper en geografie hy wou verstaan. [3]
Die keuse van kaptein Kees het in plaaslike politieke geheue saak gemaak. Hy was reeds bekend in Kompanjie-verhoudinge met Khoikhoi- kapteins van die nader distrikte; om hom as opener na die Namakwas te gebruik, het die noordelike uitnodiging aan bestaande alliansie- en boodskapkanale gekoppel eerder as aan ’n anonieme patrollie. Teen laat lente en vroeë somer was die pad van Namakwaland deur Grigriqua-krale na die kasteel oop genoeg vir hele huishoudings, nie net vir eenzame boodskappers nie. Cory se breër skets van noordelike verkenning—van Wintervogel en Gabbema deur die later kopermarse—plaas Kees se uitnodiging as die diplomatiese voorspel wat die 1681-gesantskap moontlik gemaak het voordat enige Europese kolom na die koperberge gemarsjeer het. [3] [4]
Die kommandeur se bekommernis oor Namakwa-rykdom was nie ’n skielike impuls van 1681 alleen nie. Dit het behoort tot dieselfde koloniserende gees wat Stellenbosch genoem en daar vryeiendom digter gemaak het: Nederlandse taal, wette en instellings onbedorwe geplant, en ’n kommersiële nuuskierigheid oor die binneland wat geweier het om Monomotapa-fabels en ongenoemde riviere ontoets te laat. Gewone lewe by die skiereiland—Hessequa-vee, San-las op die jag, tuinwerk en vloote—het voortgegaan terwyl Kees noord gery het met die uitnodiging wat voor die jaar sluit ’n deel van daardie nuuskierigheid sou beantwoord. [3]
Namakwa-afvaardiging by die Kasteel — 21 Desember 1681
Op die 21ste van Desember 1681 het die Namakwa-afvaardiging by die kasteel aangekom. Die manne is deur hulle vrouens vergesel, almal rydend op pakosse. Hulle het hulle hutte saamgebring—raamwerke van lang twye wat in die vorm van ’n byekorf vasgemaak en met biesiematte bedek is, wat van die rûe van die osse afgehaal en amper so vinnig as tente opgeslaan kon word. Dit was wonings soos net nomades sou gebruik. Om kos te verskaf, het die reisigers ’n trop koeie saamgebring, want hulle het amper uitsluitlik op melk vir bestaan staatgemaak. [3]
Die toneel by die kasteel het dus diplomasie met ’n draagbare kraal gemeng. Mathutte het langs die klipwerke van die verversingstasie opgerys; pakosse en melkstapels het binne bereik van die Kompanjie se hoofkwartier gestaan; en die besoekers het hulself nie as eenzame gesante voorgestel nie, maar as ’n reissende gemeenskap wat op eie suiwel kon lewe terwyl samesprekings voortgegaan het. Daardie selfvoorsiening het die vyfdae-verblyf wat gevolg het, gevorm: die Kaap kon onthaal en skenk sonder om die hele geselskap net uit magasyne te voed. [3]
Ná daardie vyf dae het die besoekers die kasteel verlaat om na hulle eie land terug te keer, met ’n verskeidenheid geskenke, insluitend ’n ampstaf vir hulle hoofman. Hulle het belowe om die volgende jaar terug te kom met vee om te verhandel en meer monsters van kopererts. Die Desember-gesantskap het dus as ’n formele uitruiling gesluit—inligting en erts in die een rigting, gawes en ’n erkende ampstaf in die ander—eerder as as ’n eensydige ondervraging. Die ampstaf het die Namakwa-hoofman binne dieselfde woordeskat van erkende kapteins geplaas wat die Kaap reeds met nader Khoikhoi-leiers gebruik het. [3]
Vir die nedersetting was die besoek ook ’n openbare skouspel van noordelike geografie wat na Tafelvallei gebring is. Vryeienaars en Kompanjiedienaars wat nog nooit verby die Olifantsrivier gery het nie, kon pakos-vervoer, matargitektuur en ’n suiwel-afhanklike dieet by die kasteelpoort sien. Die afvaardiging se belofte om met vee en meer erts terug te keer, het die gesantskap aan die gewone kommersiële kalender van die Kaap gebind eerder as om dit as ’n enkele nuuskierigheid te laat. Toe 1682 oopgegaan het, sou die kopermonsters wat reeds in die hand was die direkteure opgewonde maak; die menslike kanaal wat hulle suid gebring het, was hierdie Desember-geselskap onder Kees se vroeëre uitnodiging en die sersant se eskort vanaf die Grigriqua-krale. [3] [4]
Kopererts, die Groot Rivier en die Briquas
Die Namakwas het monsters van baie ryk kopererts aangebied, wat hulle beweer het hulle met eie hande uit ’n berg geneem het. Die inligting was uiters interessant vir die kommandeur, wat met rede afgelei het dat die erts daar in groot oorvloed moes bestaan as sulke monsters sonder enige mynbou-toerusting versamel kon word. Hy het hulle gretig oor hulle land ondervra, en die kopermonsters het die materiële haak geword waaraan later direkteure se nuuskierigheid en verkenningsekspedisies sou hang. [3]
Hy het gevra of hulle die groot rivier Camissa en die stad Vigiti Magna ken. Hulle het nog nooit van enige stad naby hulle land gehoor nie, maar hulle het van ’n groot rivier geweet, baie wyd en diep. Dit was ver van hulle krale, aan die kant van die son smiddags, en dit het in die teenoorgestelde rigting gestroom van dié waarin hulle na die kasteel gekom het. Hulle was heeltemal seker hiervan. Só is die eerste betroubare inligting van die Gariep of Oranjerivier verkry, al sou dit nog lank wees voordat Europese oë dit sou sien. Toe Van der Stel in 1679 aangekom het, is die Oranje nog nooit by die Kaap gehoor nie; die Desember 1681-gesprek het fabel met ’n rigtinggewende berig van mense wat die land ken, vervang. [3]
Die Namakwas het natuurlik niks van die fabelagtige ryk Monomotapa geweet nie. Hulle het die kommandeur ingelig dat hulle ’n volk ken wat hulle Briquas noem, dieselfde wat as Betshuanas bekend is. Hulle het ook sommige verhale van nog verder stamme vertel, maar daardie berigte was bloot visioenêre stories. Van hulle eie stam het hulle sulke inligting gegee dat die kommandeur tevrede was dat die enigste handel met hulle in vee sou wees, tensy iets met die kopererts gedoen kon word. [3]
Daardie Desember-gesprek het dus die noordelike denkkaart van die Kaap herteken sonder om nog ’n Europese kolom na Namakwaland te skuif. Koperberge, ’n groot middagson-kant rivier wat teenoor die pad van die kasteel vloei, Briqua-bure binneland, en ’n openlike limiet op handel tot vee tensy erts bewerk kon word—dit was die konkrete winste van die vyfdae-besoek. Die monsters wat in 1681 suid gedra is, sou in later seisoene die direkteure opgewonde maak en vaandrig Olof Bergh se geselskappe in Oktober 1682 en Augustus 1683 uitstuur; die geografiese kern van die verslag het aan hierdie jaar se gesantskap behoort. Cory se opsomming van die later 1685-kopermars onder die goewerneur self is die verre vervolg; die eerste betroubare Oranjerivier-intelligensie en die eerste kopermonsters in Kompanjie-hande dateer uit Desember 1681. [3] [4]
Buitelandse Skepe en Verversingsbeleid
Aan die begin van sy regering het Simon van der Stel die instruksies van die direkteure oor die behandeling van buitelanders so uitgelê dat hy hulle nie ander verversings as water moes toelaat nie. Sommige Dene en Engelse wat Tafelbaai aangedoen het, kon glad niks koop nie. Die kommandeur het die offisiere beleefd behandel en hulle na sy eie tafel genooi, maar geweier om hulle skepe van vleis of groente te voorsien. [3]
Hy het sommige van hulle meegedeel dat hulle vry was om te koop wat hulle by die burgers kon kry, maar privaat het hy boodskappers rondom na die boere gestuur en hulle in sommige gevalle onder swaar strawwe verbied om enigiets te verkoop, en in ander gevalle vereis dat hulle vier of vyf keer die gewone tariewe vra. Klagtes oor sulke behandeling het spoedig Europa bereik, en voorstellings is aan die Vergadering van Sewentien gemaak wat daardie liggaam beweeg het om instruksies uit te reik dat buitelanders soos van ouds behandel moes word. [3]
Onder daardie herstelde reëls moes buitelanders nie, behalwe in baie dringende gevalle, van seestore uit die magasyne voorsien word nie, aangesien sulke store uitsluitlik vir die Kompanjie se eie skepe gestuur is. Hulle was vry om verversings by die burgers te koop. Geen koring of brandstof moes aan hulle verkoop word nie, want die Kompanjie het alles en meer as alles nodig gehad wat van albei beskikbaar was. Hulle was vry om hulself in die herberge van die dorpsburgers te ververs. Hulle moes nie enige handelsware verkoop nie. Botha het later opgemerk dat dorpsmense tot ’n groot mate vir hulle bestaan afhanklik was van openbare en herberghuise en die verkoop van goedere aan verbygaande buitelandse skepe—’n munisipale ekonomie wat Van der Stel se harde vroeë lesing van die direkteure se bevele geknel het. [3] [8]
Die strengste fase van Van der Stel se eie beperkings het slegs tot November 1683 geduur; ná daardie datum is buitelanders, al is hulle nie aangemoedig om die Kaap te besoek nie, heeltemal so regverdig behandel as onderdane van Nederland in die kolonies van ander Europese nasies. ’n Stelsel is geleidelik ingevoer waardeur hulle indirek ten bate van die Kompanjie belas is deur die verpachting van regte om brood, vleis, wyn en soortgelyke artikels te verkoop—vaste pryse vir burgers, hoër tariewe vir buitelanders. Botha het daardie verpachting van verkoopsregte as een van die vernaamste bronne van Kompanjie-inkomste van 1673 af beskryf. Deur 1681 was die buitelandse-skip-vraagstuk reeds ’n lewende wrywingspunt tussen plaaslike praktyk, burgerverkope, herberghandel en die Sewentien se antwoord. [3] [8]
Tafelbaai-skeepsverkeer, 1672–1681
Die getal skepe wat Tafelbaai aangedoen het van die 1ste van Januarie 1672 tot die 31ste van Desember 1681 was driehonderd agt-en-sestig. Hiervan het driehonderd vier-en-veertig aan die Oos-Indiese Kompanjie behoort, elf was Engels, tien Deens, en die oorblywende drie Frans. Die dekade-totaal het op die laaste dag van 1681 gesluit en gemeet hoe volledig die baai ’n VOC-verversingsrede bly, selfs terwyl buitelandse vlae in klein getalle verskyn het. [3]
Daardie syfers gee skaal aan die jaar se plaaslike argumente oor vleis, groente, koring en brandstof. Honderde Kompanjie-romppe het oor die tien jaar op Kaapse produkte getrek; ’n dun stroom Engelse en Deense besoekers, en ’n handjievol Franse, was genoeg om klagtes te wek toe die kommandeur hulle tot water alleen of opgeblase burgertariewe wou hou. Die skeepsensus wat op 31 Desember 1681 eindig, hoort dus by die buitelandse-verversingsgeskil as deel van dieselfde administratiewe jaar, nie as ’n aparte nuuskierigheid nie. [3]
Vir die vrye gemeenskap was dieselfde vloote die mark en die rede vir die stasie se bestaan. Graan by Stellenbosch verbou en vee deur Hessequa-handel verkry, het mense gevoed wie se arbeid en titels slegs sin gemaak het as skepe bly aandoen. Die 368 aankomste van 1672–1681 merk die einde van ’n dekade waarin die kolonie “redelik begin uitbrei” het, al het groei steeds noodwendig stadig gebly wanneer dit in gesinne eerder as in tonnemaat gemeet is. Cory se relaas van uitbreiding verby die skiereiland—Hottentots-Holland-plase vanaf 1678, Klapmuts as Kompanjie-buitepos vanaf 1683, Stellenbosch as die binnelandse vryeiendom-sentrum—sit langs Theal se skeepsverkeer-totaal as die landwaartse en seewaartse gesigte van dieselfde stadige groei. [3] [4] [8]
Die kommandeur wat vryeienaars by Stellenbosch geplant het, was dieselfde beampte wat by tafel met buitelandse kapteins gesit het terwyl hy vleis en groente van hulle skepe weerhou het—twee gesigte van ’n enkele poging om die Kaap ’n Nederlandse verversings- en koloniseringsstasie onder Kompanjie-beheer te hou. Die dekade-skeepsverkeer-totaal wat op 31 Desember 1681 sluit, het die seewaartse helfte van daardie poging gemeet; die buitengewone koring van dieselfde kalenderjaar het die binnelandse helfte gemeet. [3]
Stellenbosch-gesinne, Koringoes en Titelaktes
In 1681 is verskeie gesinne by dié wat reeds in die Stellenbosch-vallei woonagtig was, gevoeg. Die kolonie het nou redelik begin uitbrei, al was sy groei noodwendig stadig. Die nuwe huishoudings het die vryeiendomsbuurt digter gemaak wat deur die agt gesinne van Mei 1680 en deur die eerste boer wat voor die einde van 1679 geploeg het, begin is, en ’n dun rand omskep in ’n distrik wat grense, opmetings en plaaslike vredehouding onder bure nodig gehad het. Botha het later vryeiendom beskryf as die vorm van besit wat eienaars toegelaat het om grond te verkoop of aan hulle erfgename oor te dra—sterker as die leenbesit-veeplase wat die buitenste weiding sou oorheers—en die 1681-digting van Stellenbosch-gesinne was ’n vroeë oefening van daardie volle-eiendomsbeginsel binneland. [3] [4] [8]
Daardie seisoen was die koringoeste daar so buitengewoon goed dat vir die eerste keer die soldate sowel as die burgers vir etlike maande van soveel vars brood as hulle nodig gehad het, voorsien kon word, in plaas van die beskuit en rys waaraan hulle gewoond was. In November 1681 het die kommandeur eenhonderd-en-vyf korrels koring in aar op ’n enkele halm getel—’n simboliese maat van dieselfde oorvloedige oes wat die broodoonde van vrye én Kompanjie-huishoudings gevul het. Die kontras met die insekplaag van November 1682, toe dieselfde grond skaars ’n gesonde aar sou toon, sou later bewys hoe buitengewoon 1681 was; binne hierdie kalenderjaar het die halm van 105 korrels gestaan as bewys dat Stellenbosch-grond die Kompanjie se broodbehoefte kon beantwoord. [3]
Die boere is toegelaat om self grond te kies, maar hierdie vryheid het tot verskeie geskille en twiste aanleiding gegee, om dit te besleg het die kommandeur hulle ’n besoek gebring. Sy teenwoordigheid en die vriendelike belangstelling wat hy in almal se welstand geneem het, het eendrag herstel, en nadat hy grense vir elke man se erf vasgestel het, het hy vir ’n behoorlike opmeting van die grond en die uitreiking van titelaktes gereël. Selfkeuse, wat die eerste vryeienaars binneland getrek het, het nou ’n kommandeur se arbitrasie en papiertitel vereis as die vallei ’n buurt wou bly eerder as ’n veld van twis. Botha se later skets van distriksekretarisse wat regsdokumente deurgegee het en van grens- en watergeskille wat na landdros en heemrade verwys is, behoort tot die institusionele vervolg; in 1681 het die kommandeur self nog uitgery om grense vas te stel en aktes te beveel. [3] [8]
Die vrugbaarheid wat deur daardie oeste bewys is, het reeds die oë van ywerige mense in Rondebosch en Wynberg na Stellenbosch gedraai. Die groter geselskap van vyftien of sestien boere wat sou verhuis wanneer die ploegseisoen in Mei 1682 begin, lê net buite hierdie kalenderjaar; 1681 se eie rekord is die tussentydse digting van gesinne, die buitengewone koring, die 105-korrel-halm in November, en die besoek wat grense vasgestel en opmetings en aktes beveel het. Cory se aantekening dat die dorp Stellenbosch in hierdie tydperk gestig is, met later ’n magistraat daar gestasioneer oor die bekende land buite ’n klein Kaapse strook, kyk vooruit van die vryeiendom-digting van 1680–1681 na die heemraad van Augustus 1682 en die landdros van Van Rheede se hervormings. [3] [4]
Toe 1681 geëindig het, het Van Goens die jongere se Maart-instruksies op rekord gestaan; kaptein Kees se Augustus-uitnodiging het ’n Namakwa-afvaardiging op 21 Desember na die kasteel getrek met kopererts, ’n ampstaf vir hulle hoofman, en die eerste betroubare Kaapse berig van die groot middagson-kant rivier later bekend as die Oranje; driehonderd agt-en-sestig skepe het die dekade-telling in Tafelbaai gesluit; buitelandse verversing het onder ’n harde vroeë lesing van die direkteure se bevele gebly, getemper deur die Sewentien se antwoord; en Stellenbosch-vryeienaars, digter gemaak deur verskeie nuwe gesinne, het maande lank vars brood geëet, grensgeskille onder die kommandeur se oog besleg, en gereed gestaan vir opmetings en titelaktes op grond wat die ploeg met ’n halm van eenhonderd-en-vyf korrels beantwoord het. [3] [4] [8]